مانیتورینگ و درمان هیپوکسی در ریکاوری

تامین اکسیژن کمکی

امروزه در دورانی که بر روی پایین آوردن هزینه ها تاکید میشود،اینگونه مطرح شده است که دادن اکسیژن بطور روتین به تمام بیمارانی که از بیهوشی عمومی باز می گردند پرهزینه و بی مورد است.بحث در رابطه با دادن اکسیژن کمکی بطور روتین  بر اساس این مشاهده استوار است که continuous palseoximetry که در حال حاضر یک روش استاندارد در PACU بحساب می آید براحتی آن دسته از بیمارانی را که نیازمند به oxygen therapyخواهند بود را مشخص میکند.

موضوع دیگری که این موضوع را پشتیبانی میکند این است که در عمل اکثریت بیماران بعد از بیهوشی عمومی در PACU در حالی که از هوای اتاق تنفس می کنند، هیپوکسیک نمی شوند.(63% در آستانه Saco2<90% و 83% در آستانه Sao2<94%) .اگر چه نویسندگان این مطالعه مشاهدهگر پیش بینی می کنند که عدم استفاده روتین از اکسیژن اضافی در PACU منجر به کاهش قابل توجه هزینه ها خواهد شد دیگران تاکید دارند که بهره اقتصادی استفاده محدود از اکسیژن در برابر هزینه های عوارض احتمالی خنثی خواهد شد. اگر چه اکسیژن بصورت پروفیلاکسی به تمام بیماران بعد از بیهوشی عمومی مورد اختلاف نظر است، اغلب افراد معتقدند که مزایای این کار بیشتر از خطرات آن است .

حتی با دادن اکسیژن کمکی درصد قابل توجهی از بیماران در زمانی از طول مدت اقامت خود در PACU هیپوکسیک می شوند.Russel و همکاران 100 بیماررا که به PACU انتقال یافته و قبل از دریافت حداقل 40% اکسیژن بوسیله aerosol facetent از هوای معمولی اتاق استنشاق کرده بودند مورد مطالعه قرار دادند.

تمام بیماران قبل از زمان 2 دقیقه ای انتقال به  PACU sao2 بالاتر از 97% داشتند.15 % از بیماران در زمان رسیدن به PACU دچار یک desaturation موقت بودند (اشباع کمتر ار 92% بمدت بیشتر از 30 ثانیه)

این desaturation فوری ارتباط مثبتی با سن بیمار ،وزن بیمار ، طبقه بندی ASA  و بیهوشی عمومی و حجم مایع داخل وریدی بیش از 1500 میلی لیترداشت.درصدی حتی بیش ازاین( 25%) از میان بیماران با تاخیر بیشتر( در حدود 50-30 دقیقه) از زمان حضورشان در PACU برغم دریافت اکسیژن دچار desaturation شدند.این desaturation های تاخیری در مقایسه با آنان که در زمان پذیرش به pacu اتفاق افتاده بود شدیدتر بودند) 71-91%( و بمدت بشتری باقی ماندند.( 12.6+-5.8دقیقه)

فاکتورهای مرتبط دیگر شامل طول مدت بیهوشی و جنس مونث بودند ارائه مراقبتهای صحیح بعد از بیهوشی بدون استفاده از اکسيژن کمک نیازمند به شرایط ایده آل در تمام زمان ها است .بدین معنی که باید وسایل اکسیژن رسانی به بیمار درکنار تمام تختها کاملا مهیا باشد وتعداد نفرات کافی برای مشاهده و مراقبت و در صورت نیاز انجام مداخلات لازم فراهم باشد. Gravenstein معتقد است که این درجه از هوشیاری در مراقبت ازبیماران ممکن است در عمل غیر واقعی جلوه کند ولی احتمال بروز نتایج نامطلوب حتی برایمقدار کمی  از بیماران نیز به هیچ وجه قابل قبول نیست .

استانداردهای ASA برای مراقبتهای بعد از بیهوشی تاکید می کند که بیماران باید با توجه و تاکید خاص بر روی oxygenationو ventilationمشاهده و مانیتور شوند .یکی از مانیتورهای استاندارد در PACU برای کشف هیپوکسمی، پالس اکسی متری است اما پالس اکسی متر منعکس کننده کفایت تهویه بیمار نمی باشد. اگر چه مطالعات متعددی نشان دهنده محدودیت پالس اکسی متری در کشف هیپوونتیلاسیون در بیمارانی که از هوای اتاق استفاده می کنند بوده اند، این مطالعات ثابت کرده اند که پالس اکسی متری حتی در بیمارانی که از اکسیژن استفاده کرده اند نیز بطور قابل اعتماد هیپوونتیلاسیون را کشف نمی کند. بنابراین در هنگام مانیتورینگ بیمار در PACU باید توجه داشت که پالس اکسی متری جایگزین مناسبی برای مشاهده دقیق بیمار بوسیله پرسنل آموزش دیده نیست.

ترجمه میلر2010 : دکتر الهام اخیانی، دکتر کسری دهقان

ویرایش : دکتر سلطان احمدی

تایپ: دکتر نگین حسین زاده